شمارهٔ ۱ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت‌ها از شاعری عاشق هستند که به توصیف حال و هوای دل خود پرداخته است. او می‌گوید که عشق و جنون او نسبت به معشوق، زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده و دلش آرام و قرار ندارد. وقتی به عمق حقیقت عشق پی برده، احساس می‌کند که همه‌ی عالم در مقایسه با عمق عشقش، تنها قطره‌ای است و دل او همچون دریا می‌باشد.