شمارهٔ ۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از دلتنگی و غم ناشی از عشق صحبت می‌کند. او می‌گوید که غم عشق تو دل او را به یغما برده و عشقش به تو همانند سپهر و ثریا برای دل او ارزشمند است. او همچنین به شکسته شدن دلش اشاره می‌کند که در زلف‌های پیچیده تو گره خورده است و منتظر است ببیند این زلف‌ها با دل او چه خواهند کرد.