شمارهٔ ۱۱۱ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از دوری معشوق و درد جدایی سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که وقتی معشوقش رفته، چشم‌هایش همچنان به جستجوی اوست. هرگاه می‌خواهد در نامه‌ای از شوق و longing خود بگوید، از احساس درد و غم عمیقش، به شکل قطرات خون از قلمش فرو می‌چکد.