شمارهٔ ۱۱۰ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان ناامیدی و فقدان زیبایی‌ها می‌پردازد. او از بویی خوش که در چمن ناپدید شده و گلی که در کنار باغچه سر از خاک بیرون آورده، صحبت می‌کند. همچنین به تغییرات روز و شب و از دست رفتن احساسات عشق اشاره دارد. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده از دست رفتن زیبایی‌ها و احساسات شیرین زندگی هستند.