شمارهٔ ۲۰ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به زبان استعاری از درد و رنج دل سخن می‌گوید. او می‌گوید که ملامت‌های دیگران تاثیری بر او ندارد، چرا که دلش از آتش عشق سوخته است. همچنین اشاره به زیبایی و ارزش عشق دارد، که مانند لؤلؤی یمنی در اطراف مهی درخشان می‌درخشد.