شمارهٔ ۲۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به حال و هوای مستان و مجذوبان عشق اشاره می‌کند. آنها وقتی که در میخانه هستند، به بی‌وفایی و شکستن عهد می‌پردازند و به سوی بتخانه جذب می‌شوند. شاعر از این وضعیت نگران است و آرزو دارد که کاشانه‌ای از اشک و شادابی بسازند پیش از آنکه دنیا و زندگی از گل و زیبایی خالی شود.