شمارهٔ ۵۷ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و لذت‌بردن از طبیعت و محصولات آن می‌پردازد. او از ماهی که نبات را از شکر به وجود می‌آورد و شامی تیره که از سپیده دم نشأت می‌گیرد، صحبت می‌کند. همچنین اشاره‌ای به دلی پر از غم که به واسطهٔ زیبایی یک روی خاص به وجود آمده، دارد و می‌گوید که عناب به واسطهٔ بادام تر می‌شود. به طور کلی، شعر به ارتباط عمیق زیبایی‌های طبیعت و احساسات انسانی اشاره دارد.