شمارهٔ ۸۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی سنبل و گل اشاره می‌کند و با استفاده از ترکیب‌های زیبا، زیبایی طبیعی را وصف می‌کند. سنبل در دامن گل ریخته و بوی مشک دور آن را فرا گرفته است. همچنین، شاعر از خال سیاه سنبل سوال می‌کند و آن را با زنگی بچه‌ای که روی خرمن گل نشسته، مقایسه می‌کند. این تصاویر، نشان‌دهنده لطافت و زیبایی و ارتباط عناصر طبیعی با یکدیگر است.