شمارهٔ ۸۹ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
عیبم مکن ای خواجه که تا من هستم
بی جان و بدن، قائم و بی مِی، مستم
مانند خضر زندهٔ جاوید شدم
چون دست ز آب زندگانی شستم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به خواجه (مقام یا شخص مهم) می‌گوید که عیب او را نگیرد؛ چرا که او در حالت مستی و بی‌خبری به سر می‌برد. او به نوعی از روش زندگی جاودانه و زنده‌بودن چون خضر (شخصیتی از اسطوره‌های فرهنگ ایرانی) سخن می‌گوید و بیان می‌کند که این حالت را پس از رهایی از دنیا و زندگی مادی به دست آورده است.