شمارهٔ ۹۰ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
از بادهٔ بی‌خودی بر انسان مستم
کآگاه نیم که نیستم یا هستم
آن دم که در آردم ز پای آتش دل
بیرون ز قدح کسی نگیرد دستم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر از حالت مستی و سرخوشی ناشی از نوشیدن باده سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که در این حالت نمی‌داند که آیا وجود دارد یا خیر. همچنین، زمانی که آتش عشق در دل او شعله‌ور می‌شود، هیچ‌کس نمی‌تواند او را از این حال خارج کند. این شعر به احساسات عمیق و تجربه‌های انسانی از عشق و نوشیدن پرداخته است.