شمارهٔ ۱۲۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی معشوقه‌اش اشاره می‌کند. صبح که می‌شود و جمال او را می‌بیند، گلستان‌ها به شادی می‌آیند. وقتی نام او را بر زبان می‌آورد، احساس زندگی و سرزندگی می‌کند. صبحگاه نور خورشید بر چهره‌ی او می‌تابد و پرنده‌ای در فضایش پرواز می‌کند. هر کس که در مسیر عشق او قرار گیرد، ثروتی چون مهر او را نمی‌تواند با چیز دیگری مقایسه کند. همچنین زمانی که چشمش به چهره‌ی او می‌افتد، تمام دنیا را فراموش می‌کند و به زیبایی او خیره می‌شود. شاعر در پایان، به سفر خود اشاره می‌کند که به دنبال معشوقه‌اش بوده اما نتوانسته به او برسد.