شمارهٔ ۱۲۷ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این غزل به توصیف لحظه‌ای زیبا و خوشایند می‌پردازد که در آن خبر آمدن محبوب به مردم داده می‌شود. او این خبر را به نوعی مژده و بشارت می‌داند که بر شادی دل‌ها تاثیر می‌گذارد. بیدلان (عاشقان ناکام) از زیبایی معشوق می‌شنوند و بلبلان از گل خوشبوی نسرین مطلع می‌شوند. همچنین، اوضاع برای مسکینان تغییر می‌کند و گنجی از سلاطین به فقیران داده می‌شود. عطر مجنون، شوقی بی‌پایان و گرمای عشق را به دل‌ها می‌افزاید و شادی گمشده به دیاری غمگین برمی‌گردد. شاعر در نهایت از عشق و خوشی‌های ناشی از آن سخن می‌گوید و خوشحالی خود را به تصویر می‌کشد.