شمارهٔ ۱۲۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن به نوعی ابراز عشق و دلبستگی شاعر به معشوقش اشاره دارد. شاعر می‌گوید که زمانی که دلش دچار سوختگی بود، تنها عشق معشوقش او را مشغول کرده بود و هیچ کار دیگری نداشت. او همچنین به بدنامی‌ای که بر سرش رفته اشاره می‌کند و می‌گوید اگرچه معشوقش را نمی‌بیند، اما خود را در بازار محبت و عشق حضور دارد. شاعر بیان می‌کند که هیچ کس به زیبایی معشوقش نیامده و نمی‌تواند به جز زیبایی ظاهری چیزی دیگری ببیند. او ذکر می‌کند که در عشق، هرگز مانند فرهاد کسی نبود که به شیرینی و آشنایی دست یابد. همچنین او به دوران جوانی و زیبایی اشاره می‌کند که پس از آن، تنها با مشکلات و دردسرها سر و کار داشته است. در بخش‌های پایانی، شاعر به معنای نصرت و پیروزی در عشق اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید می‌کند که تنها در عشق است که به موفقیت‌هایی دست می‌یابیم. در نهایت، شاعر از عطر خوشی که از معشوقش می‌آید سخن می‌گوید که نشانه‌ای از عشق و زیبایی اوست.