شمارهٔ ۱۳۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان بیهودگی و عدم ارزش چیزهای دنیوی می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ چیز دنیوی، چه سود و چه زیان، ارزش واقعی ندارد. مثلاً، ثروت و شکوه ظاهری دنیا، مانند طلا، در برابر شناخت و معنای عمیق بی‌فایده است. او به فانی بودن جهان اشاره می‌کند و می‌گوید که درختان باغ و زیبایی‌های دنیوی نیز دوامی ندارند. شاعر توصیه می‌کند که زمان را به خوشی بگذرانیم و عشق و محبت را فصل مشترک زندگی بدانیم، زیرا حتی خرد و دانش نیز در مقابل عشق و محبت کم‌ارزش می‌شوند. به طور کلی، این شعر دعوت به زندگی عمیق و برخورداری از محبت در کنار ناچیز شمردن دنیا و مادیات است.