شمارهٔ ۱۶۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از حافظ به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد. در آغاز شب، آفتاب می‌درخشد و معشوق از خواب بیدار می‌شود. نرگس بیدار و سرمست، هیجان و شوق را به همراه دارد. جلوه‌های جمال معشوق، ماه را به زرشک می‌فروشد و زلف‌هایش به آفتاب می‌درخشد. صبحگاه با عطر گل‌ها و نفحات گلاب آغاز می‌شود و تماشای چهره‌اش در آب، حس زیبایی را منتقل می‌کند. فضای مجلس عاشقان با نغمه‌ها و شراب پر شده و دل‌های خسته آرام می‌گیرد. در پایان، خواجو با طرز سخن گفتن خود، عطری همچون مشک ناب را منتشر می‌کند.