شمارهٔ ۱۷ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به زیبایی‌های معشوق و اثرات عشق بر دل و جانش می‌پردازد. او می‌گوید که لب‌های معشوق او را به زندگی جذب کرده و چشمانش مست و خواب آلودش کرده است. شاعر در توصیف زیبایی معشوق، می‌گوید که اگر بخواهد بخشی از زیبایی‌اش را بنویسد، قلمش در وصف آن کم می‌آورد. همچنین بیان می‌کند که اگر حجاب از صورت معشوق برداشته شود، بهشت به جهنم تبدیل می‌شود و او خود را با عشق معشوق در آتش به خاک می‌افکند. شاعر احساس می‌کند که در روز قیامت، دلش مملو از عشق و غم خواهد بود. او در وصف صبح و شادی، از آفتاب و خوشی صحبت می‌کند و حالتی بی‌خود از عشق را تجربه می‌کند. در نهایت، شاعر به خرابات و میخانه اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی در عالم خراب، دلش همچنان به عشق معشوق می‌تپد و از معشوقش درخواست می‌کند که از او روی بر نگرداند. او معشوق را در همه حال نزد خود احساس می‌کند و به حالت حسرت دیگران بر آب اشاره دارد.