شمارهٔ ۲۰۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق، خوشی و لذت‌بردن از زندگی در کنار معشوق است. شاعر به ساقی می‌گوید که نوشیدنی‌ای از شراب لبان معشوق بیاورد و به این نکته اشاره می‌کند که زمان دائمی نیست، بنابراین باید از این روزها که محدود هستند، بهره‌برداری کرد. شاعری دعوت به خوشی و تفرج می‌کند و بر لذت‌های دنیوی، مانند گلی از بوستان و زیبایی‌های طبیعت تأکید می‌ورزد. در نهایت، شاعر به یادآوری می‌پردازد که فرصت‌ها باید غنیمت شمرده شوند و باید از روی معشوق و شراب ناب لذت برد.