شمارهٔ ۲۵۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و longing خود به معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که هیچ‌گونه فرصتی برای ملاقات با محبوبش ندارد و در آرزوی وصال او به انتظار نشسته است. دل او در عشق معشوق مثل پرنده‌ای در قفس است و در هوای او در جستجوی بال و پر است. او امیدوار است که روزی آفتاب وصال بر او بتابد. حتی آتش عشق او از خاکی که در آن قرار دارد نیز شعله‌ور است. شاعر بیان می‌کند که در دل خود همیشه عاشق محبوب است و هیچ نیازی به توضیح بیشتر ندارد، زیرا او عمیقاً از حال خود آگاه است.