شمارهٔ ۲۶۱ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بیان احساسات عمیق و دل‌تنگی می‌پردازد. او به تصویری از زخم‌ها و دردهایی که از عشق و جدایی می‌کشد اشاره می‌کند و تنهایی خود را با تصاویر نمادینی مانند آهو و سرو بلند نمایش می‌دهد. شاعر به ناامیدی از پندهای دیگران و عدم توانایی در رهایی از قید عشق اضطراب‌آور اشاره کرده و در نهایت به ناتوانی‌اش در درمان دردهای عاطفی خود اعتراف می‌کند. عشقش به دشمنی که در آن رنج می‌برد، جایی برای هیچ نوع تسکینی نمی‌گذارد. کل شعر بیانگر کشمکش درونی و حسرت عاشقانه‌ی شاعر است.