شمارهٔ ۲۵۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به خاطر محبت و عشق تجربه می‌کند، سخن می‌گوید. او به سنگینی دل محبوبش اشاره می‌کند که چقدر او را رنج می‌دهد و می‌پرسد که چگونه می‌تواند این بار سنگین غم را تحمل کند. شاعر به مسکین بودن خود و ناتوانی در جبران دردها اشاره می‌کند و از پاسخی که به دلش می‌رسد، ناامید است. او همچنین از زیبایی محبوبش و تأثیر آن بر دل‌های اهل عشق سخن می‌گوید و می‌گوید که حتی اگر مشورت‌هایی از دیگران دریافت کند، نمی‌تواند از محبت خود دست بکشد. در نهایت، شاعر به دل خسته و شکننده خود اشاره می‌کند و از بی‌وفایی دلبرش شاکی است.