نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۴۶ خواجوی کرمانی

خواجوی کرمانی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)

ترک صورت کن اگر عالم معنی طلبی

کوس عزلت زن اگر ملکت کسری طلبی

سر خود پیش نه ار پای درین راه نهی

غرق این بحر شو ار درّ تمنّی طلبی

گر نه ماری بچه معنی نروی از سر گنج

ورنه طفلی بچه رو صورت مانی طلبی

راه آدم زنی و روضه ی رضوان جوئی

عیب مجنون کنی و خیمه ی لیلی طلبی

خاک گوساله ی زرّین شوی از بی آبی

وانگه از چوب عصا معجزه موسی طلبی

تا که بر طور جلالت نبود منزل قرب

ازچه رو پرتو انوار تجلّی طلبی

خدمت مور کن ار ملک سلیمان خواهی

راه سلمان رو اگر طلعت سلمی طلبی

نام خواجو مبر ار نامه وحدت خوانی

ترک کونین کن ار حضرت مولی طلبی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به طلب علم و حقیقت اشاره دارد و خواننده را به ترک دنیا و جستجوی معنای عمیق‌تر زندگی دعوت می‌کند. شاعر می‌گوید اگر به دنبال معانی واقعی و عمیق هستی، باید از ظاهر دنیا بگذری و در عمق وجود جا بگیری. او به مثال‌های مختلفی اشاره می‌کند، مانند ترک عزلت برای رسیدن به حقیقت، یا جوانه زدن از معنای سرگنجی و بخشیدن مزه به زندگی. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که برای رسیدن به مقام‌های بلند معنوی و وحدت با خدا، باید از تعلقات دنیوی دست برداریم و به عمق وجود خود بپردازیم.