شمارهٔ ۴۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به خط و نوشته‌ای اشاره می‌کند که از شب بر خورشید نوشته شده است. این خط هرچند زیباست و در خور است، اما شاعر احساس می‌کند که این نوشته نادرست است. او به سلطان حسن و تحریرهایی که بر شه خاور نوشته‌اند اشاره می‌کند و همچنین به دیگران که بر خراج روم تاکید دارند. شاعر به زیبایی و شیرینی‌هایی که در عشق وجود دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید که رازهای درونی او برای دیگران پنهان است. در نهایت، شاعر به سرنوشت خود اشاره می‌کند و از دیگران می‌خواهد که به عیب‌های او توجه نکنند، زیرا آنچه در زندگی‌اش رخ می‌دهد، نتیجه تقدیر است.