شمارهٔ ۱۱۱ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بررسی مفاهیم عشق، نیاز، ناز و مقام می‌پردازد. او بیان می‌کند که ناز بی‌وجود و نیاز بی‌هدف ارزشی ندارد. اگر امیدی به وصال در راهی باشد، قدم‌های رهروان نباید طولانی و بی‌ثمر باشد. شاعر نسبت به عشق و مستی ابراز می‌کند که نباید به نماز و عبادت پرداخت اگر قلبی در این راه نباشد. اهمیت حضور مطرب و ساز در مجلس را نیز به همین شکل زیر سوال می‌برد. او بیان می‌کند که حتی سلطان نیز در مقام و مرتبه‌ای بالا نمی‌تواند به فقرای بی‌پناه بی‌توجه باشد. در نهایت، او به خوبی و لطافت دل و دلنوازی اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس نمی‌تواند به قدرت و زیبایی مناظر و احساساتی که او توصیف می‌کند، نزدیک شود. در کل، شعری است در راستای بررسی ارتباطات و احساسات انسانی.