غزلیات — سفریات خواجوی کرمانی

Name: غزلیات — سفریات خواجوی کرمانی
Author: خواجوی کرمانی

خواجوی کرمانی / سفریات

فهرست شعرها

شمارهٔ ۳ — بگذر ای خواجه و بگذار مرامست اینجا
شمارهٔ ۴ — خرقه رهن خانه ی خمّار دارد پیر ما
شمارهٔ ۲ — مگذر ای یار و درین واقعه مگذار مرا
شمارهٔ ۵ — آنک بر هر طرفی منتظرانند او را
شمارهٔ ۱ — سبحان من تقدّس بالعزّ و الجلال
شمارهٔ ۱۰ — من مستم و دل خراب جان تشنه و ساغر آب
شمارهٔ ۸ — ای به ناوک زده چشم تو یک‌اندازان را
شمارهٔ ۱۲ — ای جان من بیاد لبت تشنه بر شراب
شمارهٔ ۱۱ — رفت دوشم نفسی دیدهٔ گریان در خواب
شمارهٔ ۹ — بده آن راحِ روان‌پرورِ ریحانی را
شمارهٔ ۶ — بگوئید ای رفیقان ساربان را
شمارهٔ ۷ — چو در گره فکنی آن کمند پرچین را
شمارهٔ ۱۳ — ساقی سیمبر بیار شراب
شمارهٔ ۱۵ — هرکه در عهد ازل مست شد از جام شراب
شمارهٔ ۱۸ — حسن تو نهایت جمالست
شمارهٔ ۱۹ — ترا با ما اگر صلحست جنگست
شمارهٔ ۲۰ — باغ و صحرا با سهی سروان نسرین بر خوشست
شمارهٔ ۲۱ — خطت که کتابه ی جمالست
شمارهٔ ۱۴ — ای لب میگون تو هم شکر و هم شراب
شمارهٔ ۱۶ — ای دل نگفتمت که ز زلفش عنان بتاب
شمارهٔ ۱۷ — پیش صاحب‌نظران ملک سلیمان بادست
شمارهٔ ۲۵ — خطر بادیه ی عشق تو بیش از پیشست
شمارهٔ ۲۸ — نفسی همدم ما باش که عالم نفسیست
شمارهٔ ۲۷ — من به قول دشمنان هرگز نگیرم ترک دوست
شمارهٔ ۲۹ — کاروان خیمه بصحرا زد و محمل بگذشت
شمارهٔ ۲۲ — شامش از صبح فروزنده در آویخته است
شمارهٔ ۲۳ — بشکست دل تنگ من خسته کزین دست
شمارهٔ ۲۴ — نظری کن اگرت خاطر دوریشانست
شمارهٔ ۲۶ — رخ دل فروز تو ماهی خوشست
شمارهٔ ۳۳ — آن جوهر جانست که در گوهر کانست
شمارهٔ ۳۲ — بسته ی بند تو از هر دو جهان آزادست
شمارهٔ ۳۴ — جان هر زنده‌دلی زنده به جانی دگرست
شمارهٔ ۳۵ — اینهمه مستی ما مستی مستی دگرست
شمارهٔ ۳۶ — ای لبت میگون و جانم می پرست
شمارهٔ ۳۰ — چو سرچشمه ی چشم من دیده است
شمارهٔ ۳۷ — نشان بی نشانان بی نشانیست
شمارهٔ ۳۱ — چو آن فتنه از خواب سر برگرفت
شمارهٔ ۴۳ — گر حرص زیر دست و طمع زیر پای تست
شمارهٔ ۳۸ — بجز از کمر ندیدم سر موئی از میانت
شمارهٔ ۴۵ — گر سر درآورد سرم آنجا که پای اوست
شمارهٔ ۴۰ — کارم از دست دل فرو بسته‌ست
شمارهٔ ۴۱ — رنج از کسی بریم که دردش دوای ماست
شمارهٔ ۴۲ — مائیم آن گدای که سلطان گدای ماست
شمارهٔ ۴۴ — مگذر ز ما که خاطر ما در قفای تست
شمارهٔ ۳۹ — جانم از باده ی لعل تو خراب افتادست
شمارهٔ ۴۹ — تا کی ندهی داد من ای داد ز دستت
شمارهٔ ۵۲ — گرت چو مورچه گرد شکربر آمده است
شمارهٔ ۵۱ — بر سر کوی عشق بازاریست
شمارهٔ ۴۶ — بسکه مرغ سحری در غم گلزار بسوخت
شمارهٔ ۵۳ — دیشب دل ز ملک دو عالم خبر نداشت
شمارهٔ ۴۷ — ای لبت باده فروش و دل من باده پرست
شمارهٔ ۴۸ — رمضان آمد و شد کار صراحی از دست
شمارهٔ ۵۰ — خنک آن باد که باشد گذرش بر کویت
شمارهٔ ۶۱ — آه کز آهم مه و پروین بسوخت
شمارهٔ ۵۴ — مسیح روح را مریم حجابست
شمارهٔ ۵۶ — یاد باد آن روز کز لب بوی جان می‌آمدت
شمارهٔ ۵۵ — هیچ داری خبر ای یار که آن یار برفت
شمارهٔ ۶۰ — بر سر کوی خرابات محبت کوئیست
شمارهٔ ۵۹ — رخت خورشید را یات جمالست
شمارهٔ ۵۷ — منزل ار یار قرین است چه دوزخ چه بهشت
شمارهٔ ۵۸ — هر که او دیدهٔ مردم‌کش مستت دیده‌ست
شمارهٔ ۶۶ — شمع ما مأمول هر پروانه نیست
شمارهٔ ۶۷ — شمع ما شمعیست کو منظور هر پروانه نیست
شمارهٔ ۶۹ — جان ما بر آتش و گیسوی جانان تافتست
شمارهٔ ۶۸ — ای فدای قامتت هر سر و بستانی که هست
شمارهٔ ۶۳ — شوریده ئیست زلف تو کز بند جسته است
شمارهٔ ۶۲ — آن نگینی که منش می طلبم باجم نیست
شمارهٔ ۶۵ — در شب زلف تو مهتابی خوشست
شمارهٔ ۶۴ — ابر نیسان باغ را در لؤلؤی لالا گرفت
شمارهٔ ۷۳ — ز جام عشق تو عقلم خراب می گردد
شمارهٔ ۷۲ — برون ز جام دمادم مجوی این دم هیچ
شمارهٔ ۷۵ — مرا دلیست که تا جان برون نمی آید
شمارهٔ ۷۷ — تا درد نیابند دوا را نشناسند
شمارهٔ ۷۶ — گمان مبر که در آفاق اهل حسن کمند
شمارهٔ ۷۰ — حذر کن ز یاری که یاریش نیست
شمارهٔ ۷۱ — ای بر عذار مهوشت آن زلف پر شکست
شمارهٔ ۷۴ — گرمی خسرو و شیرین بشکر کم نشود
شمارهٔ ۸۴ — اسیر قید محبّت ز جان نیندیشد
شمارهٔ ۷۹ — اگر ز پیش برانی مرا که بر خواند
شمارهٔ ۸۰ — یاد باد آنشب که در مجلس خروش چنگ بود
شمارهٔ ۷۸ — گر دلم روز وداع از پی محمل می شد
شمارهٔ ۸۵ — مه چنین دلستان نمی افتد
شمارهٔ ۸۲ — سخن یار ز اغیار بباید پوشید
شمارهٔ ۸۱ — هندوئی را باغبان سوی گلستان می فرستد
شمارهٔ ۸۳ — حدیث آرزومندی جوابی هم نمی ارزد
شمارهٔ ۹۲ — نقاش که او صورت ارژنگ نگارد
شمارهٔ ۹۱ — چنانک صید دل آن چشم آهوانه کند
شمارهٔ ۸۶ — سحر چو بوی گل از طرف مرغزار برآید
شمارهٔ ۹۳ — آن خطّ شب مثال که بر خور نوشته اند
شمارهٔ ۸۷ — دل بدست یار و غم در دل بماند
شمارهٔ ۸۹ — وصل آن ترک ختا ملکت خاقان ارزد
شمارهٔ ۸۸ — گر سر صحبت این بی سرو پایت باشد
شمارهٔ ۹۰ — صبحت جان جهان جان و جهان می ارزد
شمارهٔ ۹۸ — هم عفی الله نی که ما را مرحبائی می زند
شمارهٔ ۹۷ — نی ز دود دل پر آتش ما می نالد
شمارهٔ ۱۰۰ — همرهان رفتند و ما را در سفر بگذاشتند
شمارهٔ ۹۹ — یاد باد آنک نیاورد ز من روزی یاد
شمارهٔ ۹۴ — خورشید را به سایهٔ شب درنشانده‌اند
شمارهٔ ۹۶ — بدشمنان گله از دوستان نشاید کرد
شمارهٔ ۱۰۱ — مرغ در راه او پر اندازد
شمارهٔ ۹۵ — هر کو نظر کند به تو صاحب‌نظر شود
شمارهٔ ۱۰۵ — درد محبت درمان ندارد
شمارهٔ ۱۰۶ — جادوئی چون نرگس مستت به بیماری که دید
شمارهٔ ۱۰۳ — این ترک زنگاری کمان از خیل خاقان می رسد
شمارهٔ ۱۰۷ — حدیث جان بجز جانان نداند
شمارهٔ ۱۰۸ — دلم بی وصل جانان جان نخواهد
شمارهٔ ۱۰۲ — یاد باد آن شب که دلبر مست و دل در دست بود
شمارهٔ ۱۰۹ — عاقلان کی دل بدست زلف دلداران دهند
شمارهٔ ۱۰۴ — شام شکستگانرا هرگز سحر نباشد
شمارهٔ ۱۱۴ — قصّه غصّه فرهاد بشیرین که برد
شمارهٔ ۱۱۲ — پای کوبان در سراندازی چو سربازی کنند
شمارهٔ ۱۱۳ — دل من باز هوای سرکوئی دارد
شمارهٔ ۱۱۶ — دست گیرید و بدستم می گلفام دهید
شمارهٔ ۱۱۵ — دامن گل نبرد هر که ز خار اندیشد
شمارهٔ ۱۱۷ — از صومعه پیری بخرابات درآمد
شمارهٔ ۱۱۰ — ای که هردم عنبرت بر نسترن چنبر شود
شمارهٔ ۱۱۱ — روی نکو بی وجود ناز نباشد
شمارهٔ ۱۲۱ — مستم آنجا مبر ای یار که سر مستانند
شمارهٔ ۱۱۹ — اهل تحقیق چو در کوی خرابات آیند
شمارهٔ ۱۲۳ — کدام دل که ز دوری بجان نمی آید
شمارهٔ ۱۲۲ — همه گنج جهان ماری نیرزد
شمارهٔ ۱۲۰ — گویند که صبر آتش عشقت بنشاند
شمارهٔ ۱۱۸ — چشمت دل پر ز تاب خواهد
شمارهٔ ۱۲۴ — کدام یار که ما را پیام یار آرد
شمارهٔ ۱۲۵ — عاقل ندهد عاشق دلسوخته را پند
شمارهٔ ۱۲۹ — نسیم باد صبا جان من فدای تو باد
شمارهٔ ۱۳۰ — مرغان این چمن همه بی بال و بی پرند
شمارهٔ ۱۲۸ — حدیث عشق ز ما یادگار خواهد ماند
شمارهٔ ۱۳۱ — عشقست که چون پرده ز رخ بازگشاید
شمارهٔ ۱۳۲ — به بوی زلف تو دادم دل شکسته به باد
شمارهٔ ۱۲۶ — زهی زلفت گرهگیری پر از بند
شمارهٔ ۱۳۳ — آن فتنه چو برخیزد صد فتنه برانگیزد
شمارهٔ ۱۲۷ — دلم که حلقه ی گیسوی یار می گیرد
شمارهٔ ۱۳۴ — طوطی چو سخن گوئی پیش شکرت میرد
شمارهٔ ۱۳۵ — کسی کزان سر زلف دو تا نمی ترسد
شمارهٔ ۱۳۶ — هر کو بصری دارد با او نظری دارد
شمارهٔ ۱۳۷ — تا دلم در خم آن زلف سمن سا افتاد
شمارهٔ ۱۳۸ — دوشم بشمع روی چو ماهت نیاز بود
شمارهٔ ۱۴۱ — تشنه ی غنچه ی سیراب ترا آب چه سود
شمارهٔ ۱۴۰ — چو مطربان سحر چنگ در رباب زنند
شمارهٔ ۱۳۹ — مرغ جم باز حدیثی ز سبا می گوید
شمارهٔ ۱۴۲ — چون طوطی خطّ تو پر بر شکر اندازد
شمارهٔ ۱۴۳ — نسیم باد صبا چون ز بوستان آید
شمارهٔ ۱۴۴ — ای تتق بسته از تیره شب بر قمر
شمارهٔ ۱۴۷ — زهی تاری زلفت مشک تاتار
شمارهٔ ۱۴۵ — بوستان جنّتست و سروم حور
شمارهٔ ۱۴۶ — چون هست قرب حقیقی چه غم ز بعد مزار
شمارهٔ ۱۴۸ — گر یار یار باشدت ای یار غم مخور
شمارهٔ ۱۴۹ — دوری از ما مکن ای چشم بد از روی تو دور
شمارهٔ ۱۵۵ — معنی این صورت از صورتگران چین بپرس
شمارهٔ ۱۵۴ — ای دلم را شکّر جان پرورت چون جان عزیز
شمارهٔ ۱۵۳ — نشست شمع سحرای چراغ مجلسیان خیز
شمارهٔ ۱۵۷ — اگر او سخن نگوید سخنست در دهانش
شمارهٔ ۱۵۶ — بفلک می رسد خروش خروس
شمارهٔ ۱۵۱ — پیش عاقل نیاز چیست نماز
شمارهٔ ۱۵۲ — این غزل یک دو نوبت از سر سوز
شمارهٔ ۱۵۰ — بنده محمودست و سلطان در ره معنی ایاز
شمارهٔ ۱۶۱ — زهی گرفته خور از طلعت تو فال جمال
شمارهٔ ۱۶۰ — نیستی آنک زنی شیشه ی هستی بر سنگ
شمارهٔ ۱۶۲ — خوشا با دوستان در بوستان گل
شمارهٔ ۱۶۵ — گر گنج طلب داری از مار مترس ای دل
شمارهٔ ۱۶۳ — دلم مرید مراد است و دیده رهبر دل
شمارهٔ ۱۵۸ — هر دل غمزه کان غمزه بود غمّازش
شمارهٔ ۱۶۴ — یکدم ز قال بگذر اگر واقفی ز حال
شمارهٔ ۱۵۹ — آورده ایم روی بسوی دیار خویش
شمارهٔ ۱۶۹ — دل گل زنده گردد از دم خم
شمارهٔ ۱۶۷ — در چمن دوش ببوی تو گذر می کردم
شمارهٔ ۱۶۸ — می‌گذشتی و من از دور نظر می‌کردم
شمارهٔ ۱۷۱ — باز چون بلبل بصد دستان ببستان آمدیم
شمارهٔ ۱۷۲ — مگر که صبح من امشب اسیر گشت بشام
شمارهٔ ۱۷۰ — چو نام تو در نامه ئی دیده ام
شمارهٔ ۱۶۶ — سپیده دم که بر آمد خروش بانگ رحیل
شمارهٔ ۱۷۳ — چشم پرخواب گشودی و ببستی خوابم
شمارهٔ ۱۷۶ — دل بدست غم سودای تو دادیم و شدیم
شمارهٔ ۱۷۸ — دوش می آمد نگار بر برم
شمارهٔ ۱۷۷ — آفتابست یا ستاره ی بام
شمارهٔ ۱۷۹ — من بار هجر می کشم و ناقه محملم
شمارهٔ ۱۸۰ — درد دل خویش با که گویم
شمارهٔ ۱۸۱ — اهل دل را خبر از عالم جان آوردیم
شمارهٔ ۱۷۴ — عشق آن بت ساکن میخانه می گرداندم
شمارهٔ ۱۷۵ — آید ز نی حدیثی هر دم بگوش جانم
شمارهٔ ۱۸۷ — این چه بویست که از باد صبا می‌شنوم
شمارهٔ ۱۸۶ — این چه بادست کزو بوی شما می شنوم
شمارهٔ ۱۸۴ — نوبتی صبح برآمد ببام
شمارهٔ ۱۸۵ — امروز که من عاشق و دیوانه و مستم
شمارهٔ ۱۸۸ — تخفیف کن از دور من این باده که مستم
شمارهٔ ۱۸۹ — سلامی بجانان فرستاده ام
شمارهٔ ۱۸۲ — اشارت کرده بودی تا بیایم
شمارهٔ ۱۸۳ — ما بدرگاه تو از کوی نیاز آمده ایم
شمارهٔ ۱۹۳ — دلداده‌ایم وز پی دلدار می‌رویم
شمارهٔ ۱۹۱ — عارض ترکان نگر در چین جعد مشک فام
شمارهٔ ۱۹۴ — من همان به که بسوزم ز غم و دم نزنم
شمارهٔ ۱۹۲ — هر دم آرد باد صبح از روضه ی رضوان پیام
شمارهٔ ۱۹۶ — باز هشیار برون رفته و مست آمده ایم
شمارهٔ ۱۹۵ — نیست بی روی تو میل گل و برگ سمنم
شمارهٔ ۱۹۷ — کی آمدی ز تتارای صبای مشک نسیم
شمارهٔ ۱۹۰ — ما جرعه چشانیم ولی خضرو شانیم
شمارهٔ ۱۹۸ — نسیم باد بهاری وزید خیز ندیم
شمارهٔ ۲۰۳ — ز باد نکهت زلف دو تات می جوئیم
شمارهٔ ۱۹۹ — برآمد بانگ مرغ و نوبت بام
شمارهٔ ۲۰۲ — گر شدیم از کویت ای ترک ختا باز آمدیم
شمارهٔ ۲۰۱ — هیچ می دانی که دیشب در غمش چون بوده ام
شمارهٔ ۲۰۰ — من ز دست دیده و دل در بلا افتاده‌ام
شمارهٔ ۲۰۴ — ای شام زلفت بتخانه ی چین
شمارهٔ ۲۰۵ — هندوی آن کاکل ترکانه می باید شدن
شمارهٔ ۲۰۶ — گهیکه جان رود از چشم ناتوان بیرون
شمارهٔ ۲۰۷ — بلبل خوش سرای شد مطرب مجلس چمن
شمارهٔ ۲۱۳ — سنبل سیه بر سمن مزن
شمارهٔ ۲۰۸ — بعقل کی متصوّر شود فنون جنون
شمارهٔ ۲۰۹ — ای غمزه ی جادویت افسونگر بیماران
شمارهٔ ۲۱۰ — هر زمان آهنگ بیزاریش بین
شمارهٔ ۲۱۱ — نی نگر با اهل دل هر دم به معنی در سخن
شمارهٔ ۲۱۲ — سرو را گل بار نبود گر بود نبود چنین
شمارهٔ ۲۱۴ — خطّ زنگاری نگر از سبزه برگرد سمن
شمارهٔ ۲۱۶ — ای کفر سر زلف تو غارتگر ایمان
شمارهٔ ۲۱۵ — ای زلف تو زنجیر دل حلقه ربایان
شمارهٔ ۲۱۷ — زهی خطی بخطا برده سوی خطّه ی چین
شمارهٔ ۲۱۸ — یا رب ز باغ وصل نسیمی بمن رسان
شمارهٔ ۲۲۱ — زبان خامه نتواند حدیث دل بیان کردن
شمارهٔ ۲۲۰ — خوشا چشمی که بیند روی ترکان
شمارهٔ ۲۱۹ — ای ز سنبل بسته شادروان مشکین بر سمن
شمارهٔ ۲۲۴ — ای بوستان عارض تو گلستان جان
شمارهٔ ۲۲۵ — ای صبا غلغل بلبل بگلستان برسان
شمارهٔ ۲۲۶ — نه درد عشق می یارم نهفتن
شمارهٔ ۲۲۸ — صید شیران می کند آهوی رو به باز او
شمارهٔ ۲۲۹ — ترک من خاقان نگر در حلقه عشّاق او
شمارهٔ ۲۲۷ — ای هیچ در میان نه ز موی میان تو
شمارهٔ ۲۲۲ — خویش را در کوی بیخویشی فکن
شمارهٔ ۲۲۳ — ای خواجه مرا با می و میخانه رها کن
شمارهٔ ۲۳۴ — ای سر زلف تو در حلقه و تاب افتاده
شمارهٔ ۲۳۵ — ای سنبله ی زلف تو خرمن زده بر ماه
شمارهٔ ۲۳۷ — ای از شب قمرسا برمه نقاب بسته
شمارهٔ ۲۳۳ — زهی روی دل افروزت چراغ و چشم هر دیده
شمارهٔ ۲۳۲ — ای چیده سنبل تر در باغ دسته بسته
شمارهٔ ۲۳۶ — ای بیتو مرا پر آب دیده
شمارهٔ ۲۳۰ — دوش می کردم سئوال از جان که آن جانانه کو
شمارهٔ ۲۳۱ — زهی جمال تو خورشید مشرق دیده
شمارهٔ ۲۴۲ — آتش اندر آب هرگز دیده ئی
شمارهٔ ۲۴۳ — چو دستان برکشد مرغ صراحی
شمارهٔ ۲۴۴ — تبسّمت الزهر و المزن باک
شمارهٔ ۲۴۵ — ای مهر ماه روی ترا زهره مشتری
شمارهٔ ۲۳۹ — ای خوشا مست و خراب اندر خرابات آمده
شمارهٔ ۲۴۱ — ای لبت خنده بر شراب زده
شمارهٔ ۲۴۰ — روی این چرح سیه روی ستمکاره سیاه
شمارهٔ ۲۳۸ — دی آن بت کافر بچه با چنگ و چغانه
شمارهٔ ۲۵۲ — چه کرده ام که بیکبارم از نظر بفکندی
شمارهٔ ۲۵۱ — دلا بر عالم جان زن علم زین دیر جسمانی
شمارهٔ ۲۵۳ — چون نداری جان معنی معنی جانرا چه دانی
شمارهٔ ۲۴۶ — ایا صبا خبری کن مرا از آن که تو دانی
شمارهٔ ۲۴۸ — چه چشم مست تو با خواب می کند بازی
شمارهٔ ۲۴۷ — کامت اینست که هر لحظه ز پیشم رانی
شمارهٔ ۲۵۰ — نه آخر تو آنی که ما را زیانی
شمارهٔ ۲۴۹ — بدینسان که از ما جهانی جهانی
شمارهٔ ۲۵۸ — هیچ شکّر چو آن دهان دیدی
شمارهٔ ۲۵۵ — کس به نیکی نبرد نام من از بدنامی
شمارهٔ ۲۵۶ — ببار ای لعبت ساقی شرابی
شمارهٔ ۲۵۷ — ای که عنبر ز سر زلف تو دارد بویی
شمارهٔ ۲۶۰ — گفتمش از چه دلم بردی و خونم خوردی
شمارهٔ ۲۵۹ — بر ماه فکنده طیلسانی
شمارهٔ ۲۶۱ — ای صبا با بلبلِ خوش‌گویْ گوی
شمارهٔ ۲۵۴ — کجا باز آید آن مرغی که با من همقفس بودی
شمارهٔ ۲۶۳ — در باغ چون بالای تو سروی ندیدم راستی
شمارهٔ ۲۶۵ — صبح وصل از افق مهر بر آید روزی
شمارهٔ ۲۶۴ — دی سیر برآمد دلم از روز جوانی
شمارهٔ ۲۶۲ — برو ای باد بهاری به‌دیاری که تو دانی