شمارهٔ ۱۵۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حاکی از عشق و ارادت عمیق گوینده به معشوق است. او معشوق را مانند جان خود عزیز می‌داند و در وصف زیبایی‌های او می‌گوید. گوینده اشاره می‌کند که هیچ‌کس در وطنش به محبوبش نمی‌رسد و از این رو، در عشق به او هیچ عیبی وجود ندارد، حتی اگر دیگران او را نادیده بگیرند. او به مقام و منزلت مهمانان در برابر ارباب‌های بزرگ اشاره می‌کند و می‌گوید عشق درد دارد، اما همین درد درمانی نیز به همراه دارد. همچنین بیان می‌کند که در عشق، افراد باید با دلی بی‌قرارتری حرکت کنند و نباید به ظواهر توجه کنند، زیرا عشق حقیقی ارزشی بالاتر از هر قیمتی دارد. در پایان، او به ارزش جان و دل افراد در میدان عشق اشاره کرده و بر این نکته تاکید می‌کند که عشق، بزرگ‌ترین سرمایه است.