نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۵۵ خواجوی کرمانی

خواجوی کرمانی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

معنی این صورت از صورتگران چین بپرس

مرد معنی را نشان از مرد معنی بین بپرس

کفر دانی چیست دین را قبله ی خود ساختن

معنی کفر ار نمی دانی ز اهل دین بپرس

چون تو آگه نیستی از چشم شب پیمای من

حال بیداری شبهای من از پروین بپرس

گر گروهی ویس را با گل مناسب می نهند

نسبت گل با رخ ویس از دل رامین بپرس

گرچه خسرو کام جان از شکّر شیرین گرفت

از دل فرهاد شور شکّر شیرین بپرس

حال سرگردانی جمعی پریشان مو به مو

از شکنج سنبل پرچین چین برچین بپرس

باغبان دستان بلبل را چه داند گو برو

شورش مرغان شبگیر از گل و نسرین بپرس

قصّه ی درد دل تیهو کجا داند عقاب

از تذرو خسته حال چنگل شاهین بپرس

شعر شورانگیز خواجو را که بر دست آب قند

از شکر ریزان پر شور سخن شیرین بپرس

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تأمل در معانی عمیق زندگی و عشق اشاره دارد و از خواننده می‌خواهد تا به کسانی که در آن زمینه‌ها تجربه و دانش دارند، مراجعه کند. شاعر از زبان‌های مختلفی چون عشق، کفر و دین، شب و روز، و زیبایی‌های طبیعت همچون گل و بلبل سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که بسیاری از مسائل و احساسات عمیق‌تر از آن هستند که بتوان به تنهایی درک کرد. در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که تنها از افرادی با تجربه و دانش، می‌توان به معنای واقعی سوالات زندگی پی برد.