شمارهٔ ۱۸۴ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بامداد و شروع روز اشاره می‌کند و از عشق و عشق‌ورزی سخن می‌گوید. مرغ سحر به نغمه‌سرایی پرداخته و صبح تازه‌ای آغاز می‌شود. شاعر از خادم می‌خواهد تا در یک فضای خلوت و خصوصی، از دربار عمومی دوری کند و به زیبایی‌های عشق و می‌نوشی بپردازد. او به صوفی و حاجی اشاره می‌کند که اگر به حقیقت عشق و زیبایی‌های الهی برسند، دیگر دنبال ظواهر نمی‌گردند. همچنین، اشاره به رندان و عاشقان می‌شود که در میکده‌ها و بتکده‌ها به سر می‌برند، و در نهایت شاعر دعوت می‌کند که برخیزند و از زندگی و عشق بهره‌مند شوند.