شمارهٔ ۲۲۰ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
خوشا چشمی که بیند روی ترکان
خنک بادی که آرد بوی ترکان
می نوشین و نوشانوش مستان
در اردو و هیاهوی ترکان
دل شیرافکنان افتاده در دام
ز روبه‌بازی آهوی ترکان
شب شامی‌لباس زنگی‌آسا
غلام سنبل هندوی ترکان
ز ترکان گوشه چون گیرم که بینم
کمان حسن بر بازوی ترکان
بود هندوی چشم می‌پرستان
دو تا پیوسته چون ابروی ترکان
در آب روشن ار آتش ندیدی
ببین روشن در آب روی ترکان
وگر گفتی که چین در شام نبود
نظر کن در خم گیسوی ترکان
بود پیوسته خواجو مست و مخمور
به یاد نرگس جادوی ترکان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره زیبایی و جذابیت ترکان است. شاعر به توصیف چشمان زیبا، بوی خوش و دلربایی آنها می‌پردازد و از لذت‌های حضور در جمع مستان و شیرفکنان حرف می‌زند. او به وصف زیبایی‌های ظاهری مانند ابروها و گیسوان ترکان می‌پردازد و به نوعی دلبستگی و شیدایی خود را نسبت به آنها نشان می‌دهد. این شعر حاوی احساساتی عمیق و نوازشگر است که زیبایی و جاذبه ترکان را ستایش می‌کند.