شمارهٔ ۲۲۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسات خود درباره عشق و معشوق می‌پردازد. او از درد و رنج عشق صحبت می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که هیچ‌گاه نمی‌تواند عشق را در دل خود پنهان کند، زیرا مانند خورشید نمی‌تواند مستور باشد. شاعر همچنین به انتقاد از افرادی می‌پردازد که در دل درد عشق را چنان بیان می‌کنند که گویی با بیگانه‌ای سخن می‌گویند و می‌افزاید که نمی‌توان در میخانه و در حالی که مست هستی به عبادت و نوکری خدا مشغول بود. در نهایت، او به زندگی در میخانه و دوری از مکان‌های مقدس اشاره می‌کند و این نکته را مطرح می‌کند که شاید دیگر نیازی به رفتن به کعبه نداشته باشند.