شمارهٔ ۲۵۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این سروده به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که چنین زیبایی و شیرینی را در هیچ چیز دیگر ندیده است. او توصیف می‌کند که هیچ شکر و شکرینی به پای لبان معشوق نمی‌رسد و در کنار او، تنها کمری زیبا دیده می‌شود. در عین حال، او عشق خود را همچون شمعی در چمن درخشان می‌بیند و دلربایی معشوق را از دیگر زیبایی‌های طبیعت برتر قلمداد می‌کند. شاعر در نهایت از احساسات عمیق خود نسبت به معشوق می‌گوید و عشق را به دریای بیکران تشبیه می‌کند که غرق در آن شده است.