شمارهٔ ۵۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به محبوبی اشاره می‌کند که اگرچه دارای زیبایی و جذابیت است، اما هیچ یار و همدمی برای خود ندارد. او به نوعی زیبایی‌اش را با زهر مقایسه می‌کند، که نشان از جنبه‌های تلخ و دردناک عشق دارد.