شمارهٔ ۱۲۱ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
چشم تو دلم را بفغان می آرد
چون ناوک غمزه در کمان می آرد
با زلف تو گفتم که دلم باز فرست
چندین همه تاب و پیچ از آن می آرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از چشم محبوبش صحبت می‌کند که دل او را به زاری و اندوه می‌اندازد. او چشم‌های محبوب را به تیرکمان تشبیه می‌کند که غم و غصه‌هایش را به قلب او می‌فرستند. همچنین اشاره می‌کند که با زلف‌های محبوب، دلم را به اشتیاق و پیچیدگی‌های زیادی دچار کرده است.