شمارهٔ ۱۳۱ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
شب نیست که آهم بفلک برنرود
وز گریه من چشم زمین تر نرود
گفتم که ز سر برون کنم شور تو لیک
تا سر نرود شور تو از سر نرود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات بیانگر شوق و عشق عمیق گوینده به معشوق است. او هر شب با آه و ناله به خاطر دوری معشوق به آسمان فریاد می‌زند و چشمان زمین از گریه‌اش خیس می‌شود. گوینده تلاش می‌کند از شور و شوق معشوق رهایی یابد، اما متوجه می‌شود که این احساس هرگز از دلش بیرون نخواهد رفت.