شمارهٔ ۱۳۵ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های محبوبش اشاره می‌کند. او می‌گوید که زلف محبوبش در باد صبحگاهی حرکت می‌کند و بر روی گل‌ها تأثیر می‌گذارد. وقتی شاعر به زیبایی و نسبت محبوبش با گل لاله می‌اندیشد، گل نیز به خنده درمی‌آید و سرو نیز به جنب و جوش می‌افتد. این شعر تصویری زیبا از عشق و تأثیر آن بر طبیعت را به نمایش می‌گذارد.