شمارهٔ ۱۴۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به توصیف صبحی می‌پردازد که خورشید (دُم ز ملکت خاور) طلوع کرده و نور آن به پنجره‌اش تابیده است. وی به ملاقات خواجه می‌رود و وقتی خواجه او را می‌بیند، برات (اجازه یا نامه) او را خوانده و برکت می‌دهد.