شمارهٔ ۱۵۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات اشاره به افرادی دارند که در جمع و انجمن حضور دارند، اما تنها به خواب و یاد گذشته‌های خود مشغولند. آنها مانند من که بختی سوخته دارم، در خواب و غفلت به سر می‌برند و تا زمانی که صبح فرا نرسد و صدای بیداری نشنوند، از خواب بیدار نمی‌شوند.