شمارهٔ ۱۶۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به زیبایی و جذابیت یک دختر اشاره می‌کند که با کمر نازک و درخشانش همچون یک افعی بر کوه ایستاده است. همچنین خال او که شبیه به شکر است، او را به مگسی تشبیه می‌کند که بر ظرف شکر نشسته است. در این توصیف، زیبایی و لطافت این دختر به شیوه‌ای شاعرانه به تصویر کشیده شده است.