شمارهٔ ۱۸۰ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از شمع و پروانه و باده‌پرستان می‌خواهد تا بر درد و شوق عاشقانه‌اش گواهی دهند. همچنین به معشوق خود اشاره می‌کند که او مانند سرو زیباست و خود را دیوانه‌ای می‌داند که تنها از زبان دیوانگان می‌تواند حقایق عشق را بشنود. به طور کلی، این اشعار به بیان احساسات عمیق و پیچیده عاشقانه می‌پردازد.