شمارهٔ ۱۸۵ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به تصویر کشیدن خر و کره‌اش می‌پردازد. خر باید خوراکی را بخورد، در حالی که باری از کهش (یک نوع علف) بر دوش دارد. او باید دستش را در دم خر فرو کند و سپس پالان را به خوبی روی او بیندازد و محکم کند. این تصویر به نوعی به تلاش و زحمت برای انجام کارهای روزمره و مراقبت از حیوانات اشاره دارد.