شمارهٔ ۱۸۶ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت شعر، شاعر از آزار و درد ناشی از یک مشکل یا بدبختی سخن می‌گوید. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر پای او از آسیب‌ها و زخم‌ها رنج نمی‌برد، دیگران هم به او آسیب نمی‌زدند. او شاهد مشکلات و سختی‌هایی است که بر سر دیگران آمده و احساس ناچاری و ناتوانی در تغییر سرنوشت را بیان می‌کند. به طور کلی، این ابیات نشان‌دهنده حس درد و ناگزیری از پذیرفتن سهم خود در این بدبختی‌هاست.