شمارهٔ ۲۱۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به زیبایی کلام و تأثیر آن اشاره می‌کند. او می‌گوید که کلماتش مانند آب است که بر دل یتیم ریخته می‌شود و نسیم لطیف، به خلق و هنگامتی می‌افزاید. همچنین به قدرت و شور سخنانش اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که این شور و شوق، حتی اگر به قیامت هم نرسد، باز هم به نظر حکیم بزرگ می‌آید.