شمارهٔ ۲۳۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به توصیف زیبایی و جذابیت محبوبش می‌پردازد. او زیبایی چهره‌اش را به شعر موزون تشبیه می‌کند و آن را روز به روز بیشتر می‌بیند. همچنین به خال زیبای محبوبش اشاره می‌کند که همچون زنگی شکر فروش است و زلف‌هایش را که مانند عبیر هندو می‌داند، توصیف می‌کند. زیبایی محبوبش او را مجذوب کرده و احساساتی عمیق را در او برانگیخته است.