شمارهٔ ۲۵۹ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عمق درد و رنج عشق و اثرات آن بر دل عاشق می‌پردازد. شاعر از گنجینه‌ای از غم و عشق صحبت می‌کند که دلش دیوانه شده و در دام زلف و زیبایی معشوق گرفتار است. او و دیگران مانند پروانه‌ای در آتش عشق سوخته و ساخته می‌شوند، به مانند شمعی که به خاطر روشنایی عشق خواهد سوخت.