شمارهٔ ۲۸۷ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از جدایی و بی‌توجهی معشوق شکایت می‌کند. او می‌گوید که وقتی می‌آید، معشوق در را به روی او می‌بندد و او در حالی که گریه می‌کند، معشوق به گریه‌اش می‌خندد. همچنین شاعر احساس می‌کند که معشوق او را مانند تیر از خویش دور کرده است. این احساس طرد و ناامیدی در اشعار به وضوح مشهود است.