شمارهٔ ۲۸۸ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دل و جان می‌خواهد که از غم عشق فارغ شود و به یاد دوستش برخیزد. او به چشمانش اشاره می‌کند که به خاطر دوری از دوست، اشک می‌ریزند، مثل آبی که به خاطر نادیده گرفتن معشوق مانند مایع جاری می‌شود. در واقع، شاعر از عمق احساسات و غم های عشق سخن می‌گوید و خواستار توجه به زیبایی‌های عشق است.