شمارهٔ ۳۰۰ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های معشوق خود می‌پردازد. او از مشک تاریکی که از زلف معشوق آویزان شده و همچنین از بیماری عشق در چشمان نرگس او سخن می‌گوید. همچنین به خال سیاه روی معشوق اشاره می‌کند و آن را به بچه زنگی‌ای که در باغ گل نشسته تشبیه می‌کند. به طور کلی، شعر به القای زیبایی و جذابیت معشوق و تاثیر آن بر دل شاعر می‌پردازد.