شمارهٔ ۳۰۲ خواجوی کرمانی
خواجوی کرمانی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
آن موی میان که تا میان دارد موی
از مردم چشم من نهان دارد روی
گفتم سر زلف تو پراکنده چراست
گفتا که سخنهای پراکنده مگوی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعر به مویی اشاره می‌کند که در وسط سر قرار دارد و چهره‌اش را از دید مردم پنهان نگه می‌دارد. شاعر از معشوق می‌پرسد چرا زلف‌هایش به هم ریخته است و معشوق پاسخ می‌دهد که نباید سخنهای پراکنده بگوید. این گفتگو به زیبایی و رازهای عشق اشاره دارد.