شمارهٔ ۴۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبا و دلنشین بودن چهره محبوبش اشاره دارد که مانند گل در حال شکفتن است و از زیبایی او شکر و شیرینی می‌چکد. همچنین به این نکته اشاره می‌کند که اگر محبوبش در حال خواب است، نباید او را سرزنش کرد، زیرا این وضعیت به دلیل بخت بد اوست.