شمارهٔ ۵۲ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت چهره کسی صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که چهره تو به اندازه‌ای درخشان است که از خورشید هم زیباتر است. همچنین، شیرینی و لطافت تو به اندازه شکر است. در نهایت، شاعر اشاره می‌کند که گویند ماه زیباترین چهره را دارد، اما این شگفتی‌آور است که چهره تو خود به مانند ماه است.