شمارهٔ ۵۳ خواجوی کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به زیبایی و魅魅 (جاذبه) یک ماهی اشاره دارد که در نیمه‌راه از دور قمر قرار دارد. لب‌های او مانند سنگ قیمتی لعل است و با طعم شیرینی مانند شکر می‌نوشند. همچنین، خال سیاه روی لب او به یک بچه زنگی (کلید) تشبیه شده که نگهبان جواهرات است. در کل، توصیف‌ها نشان‌دهنده زیبایی و جذابیت ویژه‌ی این ماهی است.